بخوانید ای آفتابگردان های کربلایی

به نام خداوند آیینه ها سربرمی گردانم از شبانه های بی ستاره ی دنیا از خوابهای سنگین بی فرشته... از کلمات بی رمق و فرسوده سربرمی گردانم از این همه جاده ی سرگردان که مثل زنجیر به دست و پای زمین پیچیده اند و راههایی که به بیراهه می رسند.. بر می گردم و پناه می برم به فواره های نور... به آیینه هایی که مرا به خودم نشان می دهند و لبخندهای گمشده ام را از خاک پس می گیرند. ای صاحبان حنجره ی آسمانی... ای آفتابگردان های عاشورا صدا بزنید مرا به زبان روشنایی با این همه واژه ی سوگوار کفن پوش. صدا بزنید مرا به لهجه ی غریبانه ی فرات... دلم به مرتیه خوانی تان عادت دارد... منتظ